Szymbark- leży przy drodze Nowy Sącz - Krosno w odległości 6 km od Gorlic. Licząca 3067 (stan na 31.12.2005 r.) mieszkańców miejscowość jest malowniczo położona w dolinie rzeki Ropy. Na północny zachód od wsi piętrzy się lesisty masyw Maślanej Góry (753 m), z bliżej położoną kulminacją Jeleniej Góry (684 m), stanowiącej rezerwat przyrody. Na jej południowym stoku znajduje się osuwiskowe jeziorko "Morskie Oko". Na południe od miejscowości wznoszą się Palenica (521 m), Miejska Góra (613 m) i Bartnia Góra (630 m), a dalej za nimi Łysa Góra (636 m) i Suchy Wierch (643 m).

Wieś ma bogatą historię. Początkami sięga XIV wieku i wiąże się z nadaniem przez króla Kazimierza Wielkiego rozległych terenów w tej części Beskidu Niskiego w 1359 roku rycerzowi Janowi Gładyszowi, który zapoczątkował tworzenie tzw. Dominium Ropae, obejmujące dorzecze górnej Ropy. Najstarszy dokument o miejscowości  pochodzi z 1369 roku. W tym też wieku Szymbark występuje już jako miasto, chociaż funkcje miejskie nigdy się tu rozwinęły na szerszą skalę. Był jednak stolicą rozległych dóbr i siedzibą rodu Gładyszów, którzy wznieśli tu ok. połowy XVI wieku obronny dwór, pierwotnie w stylu późnogotyckim. Przebudowano go końcem XVI stulecia, zgodnie z ówczesną panującą modą, w stylu renesansowym. Dominium Gładyszów rozpadło się w XVII stuleciu. Istniały trudności ze zbyciem zamku i miejscowości, co podkreśla Wacław Potocki w wierszu "Zamek Szymbarski":

Tam, kędy wprzód, nim przez nią wożę się na promie
Spadszy Ropa z Bieszczadu krzywe brzegi łomie,
Zamek stoi w tak ciasnym i w kącie tak skrytym
Prędzej, niż znalezionym, może być dobytym,
Szymbark zowią; wieś przy nim, gonty, deski, huty
I kamień, możeli być do młyna wykuty.
Inszej nie ma intraty, więc gdy się oń zgodzić
Bracia nie mogą, przyszło koło kupca chodzić.
Że też, między inszymi, objechawszy wielu,
Chcą mnie mieć panem w lesie owego kasztelu.
Prezentują mi sklence i z huty kieliszki,
Piwo i chleb owsiany, kury zjadły liszki.
Na cóż mi się przyda szkło i toczone czary,
Pytam o kopy; oni mury a tatary.
Wątpię, żeby tu z Ktymu po gonty się wlekli;
Gorsza, że kogoś zbójcy dziś tydzień upiekli...

Z wiersza tego a także dokumentów wynika, że Szymbark znany był w tym czasie z wyrobów gontów, desek, kamieni młyńskich i huty szkła. Pozostała dziś po niej nazwa przysiółka Szklarka. W okresie późniejszym miejscowość i zamek często przechodziły z rąk do rąk. U schyłku XVIII wieku według Ewarysta Kuropatnickiego stanowił: Szymbark "Wieś domu Siedleckich, murowanym staroświeckim mieszkalnym zamkiem ozdobny; sławna uwięzioną górą z lasem, który pokruszony został w roku 1784". Początkiem XIX wieku wieś stanowiła własność ks. Jana Bochniewicza, naukowca, profesora UJ. Po jego śmierci w 1808 roku podzielona została na cztery schedy przejęte przez siostrzenice i siostrzeńców, których następcy gospodarowali tu do 1945 roku. Stąd we wsi aż cztery dwory.

U schyłku XIX wieku zaczął rozwijać się tu  w okresie letniej kanikuły ruch letniskowy, szczególnie duży w latach międzywojennych. W czasie działań wojennych 1914-1915 wieś znajdowała się na przedpolu frontu, o czym świadczą do dziś zachowane do dziś trzy cmentarzyki żołnierskie.